hiphop.gr
 

Αντι-Δημοκρατία ...και η θεοποίησης

AdogmatistoEllinikoPneuma – Σαβ, 6 Ιαν 07, 15:42, 3981 αναγνώσεις

Θα ήθελα για αρχή να αναφέρω ότι σκοπός δεν είναι , να αναλύσω διαξονικός(διότη πρέπει να γράψω ένα βιβλίο) το θέμα, αλλά να δώσω μια νέα αντίληψη και «ροή». Όταν κάποιος με ρωτήσει , σε ποιο σείστημα πιστευώ του απαντάω αυτό που είχε πει ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά(τώρα δεν τα έχω μαζί μου) –όταν ένα σύστημα οφέλη την χώρα είμαι μαζί του-(δεν το θυμάμαι ακριβός). Να σας αναφέρω κιόλας ότι ο Αριστοτέλης Δεν ήταν δημοκράτης , αλλα στην αριστοκρατία. Και για να μην σας ανατρέχω σε αναφορές(π.χ. Ξενοφόντας) σας λέω πως τα ονόματα που δεν κλείνονται στο πληθυντικού ήταν αυτά που ήταν ενάντιας στη δημοκρατία…

«Ο λαος δεν θα μας ερωτήση αν εφυλάξαμεν τον νόμο , αλλ’ αν εσώσαμεν την πατρίδα. Ταυτης μη υπαρχουσης ουτε νόμος υπάρχει.Ο δε υπέρτατος των νόμων είναι η σωτηρία της πατρίδος»(Δ.Κοκκίνος)

«Οι φιλόσοφοι των δημοκρατικών Αθηνών είχαν καταγγείλη την δημοκρατίαν ως ενθρόνισιν της αμαθείας , του φθόνου και του χάους» Ουιλ Ντυράν(«Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού, Ελλ.Εκδ. «Συρόπουλοι» αθ. 1969, τόμος Β’ , σελ.570)

«Ο λαός δεν είναι ελευθέρος , ειμή μονον κατά την διάρκειαν της εκλογής των μελών του Κοινοβουλίου: Ευθύς ως ούτοι εκλεγώσι ο λαός είναι δούλος , δεν είναι τίποτα…. Οι βουλευταί του λαού δεν είναι και δεν δυνανται να είναι αντιπρόσωπο αυτου»(J.j.Rousseau,Le contrat social, L. III ch. XV)

Η θεοποίησης της δημοκρατίας έγινε τα τελευταία χρόνια. Εάν ανατρέξετε στην ιστορία θα διαπιστώσετε , ότι όλες οι χώρες και ιδιαιτέρως η Ελλάδα στην εθνική τους ζωή δεν είχε δημοκρατία .Από την εποχή της Μινωικής και μυκηναϊκής αυτοκρατορίας και μετά , κατά της διαρκείας της Αλεξανδρινής κοσμοκρατορίας των Ελληνιστικών αυτοκρατοριών των διδάχων του Μ.Αλέξανδρου και των επιγόνων(διάδοχοι διαδόχων) και της υπερχιλιετους Βυζαντινής αυτοκρατορίας το Ελληνικό Έθνος έζησε και μεγαλούργησε ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ !Υπάρχει η αθηναϊκή δημοκρατία την οποία τόσον θαυμάζουν. Πρόκειται περί σκόπιμος ιστορικής ανακρίβειας. Η αθηναϊκή δημοκρατία δεν ήττον καν δημοκρατία , διότι υπήρχαν 400.000 δούλοι , οι γυναίκες δεν ψήφιζαν , οι βουλευτές δεν εξελέγχονταν , αλλά εκχωρούντο(λαχόντες) και εν πάση περίπτωση αυτή η λεγόμενη δημοκρατία δεν υπήρχε στην Ελλάδα , αλλά μόνο στην Αθήνα , οπού κατέστρεψε την αθηναϊκή πολιτεία , την οποίαν κατέκτησε η Σπαρτη. Συνεπώς δεν μπορεί να αποτελεί υπόδειγμα πολιτεύματος

«Οι λεγόμενοι δημοκράται με έχουν συκοφαντήσει πολλάς φοράς. Είναι κάτι που το επερίμενα , διότι η δημοκρατία είναι συνυφασμένη , με την συκοφαντίαν. Ο πρώτος που το ιεπίστωσε ήτο ο διασημός λυρικός ποιητής Σιμωνίδης ο κείος που είπε ότι αναγκαίως κάθε δημοκρατία έχει τον συκοφάντην της , όπως κάθε κορυδαλλός έχει τον λογίον του : « Επεί δε χρην ως εοικεν ου μόνον πάσι κορυδαλλοίς λοφιον εγγιγνεσθαι κατά Σιμωνιδην , αλλα και παση δημοκρατία συκοφαντην» (Πλουταρχος : « Τιμολέων» 37)
Ο ιστορικός κωσταντινος ππαρηγόπουλος («ιστορία του ελληνικού έθνους» τμ. ΣΤ’ , σελ 186-195) γράφει:

«Τα γεγονότα της 3 Σεπτεμβρίου εξειλίχθησαν , εν ολίγοις , ως εξής : Ο κυρίως αρχηγός της επαναστάσεως εκείνης ήτο ο κρυπτόμενος και εντεχνως ραδιουργών Λαιονς, που είχε ως όργανον τον Ανδρέαν Λόντον , θερμόν απαδόν του «αγγλικού» κόμματος.Εζήτει προς το καλον του ελληνικού λαού το σύνταγμα η Αγγλία; Όχι , φυσικά.Αλλα απλώς , διοτί βλέπουσα τον Όθωνα μάλλον προς την ρωσίαν αποκλίναντα ,ε νόμισεν ότι με κυβερνήσεις που απορεουν εκ βουλής θα ήτο αδύνατος ή επικρατησις της επιρροης μιας και μόνης δυναμεως…. Ειργασθη προς παροχήν του συνταγματος ή δια να αποτρέψη την προσοχην του λαου από τα εξωτερικα πραγματα , δια να δημιουργηση εσωτερικας εριδας, αντεγκλησεις και εσωτερικους αγωνας. Αυτό και μόνον εζητεί με το σύνταγμα . Τούτο δυστηχώς και επέτυχε και καθόλου δεν ενδιαφέρετο περί των φιλελευθέρων δογμάτων , διότι υπο το πρόσχημα αυτών διεπραξε τα φοβερώτερα αίσχη του δεσποτισμού».. «Πράγματι , συμφωνα με όσα διηγήθη εις τον Ν.Δραγούμην ο αρχηγός της επαναστάσεως Δ.Καλλεργης(ο Δραγούμης τα συμπεριέλαβε εις τας «Ιστορικάς αναμνήσεις του») μεταξύ των στρατιωτών , κατά την νύχτα εκείνην , ελάχιστοι πολίται υπάρχουν: «Εξελθών το μεσονυκτιον του θεατρου – διηγείται ο καλλεργης- μετέβην εις του Μεταξά και του Λόντου ίνα λάβω αδηγίας αλλα και οι δύο είχαν νομίσει ασφαλέστερον να διανυκτερευσωσιν αλλαχού. Αποτυχών δε επορευθην εις του Μακρυγγιάννη , όστις καθ’ αμε είχε διαβεβαιώσει έμελλεν αγων υπερφανως πυκνας φαλαγγας πολιτών , να περικυκλώση εν θριάμβω το παλάτιον. Αλλα τι είδον; Είδον αυτόν φορούντα αντι περικεφαλαίας νυκτερινή σκούφιαν . Αποτιχών δε και ενταυθά περιήλθον την πόλιν και πλήν των χωροφυλάκων ΟΥΔΕ ΨΥΧΗΝ ΓΕΝΝΗΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΑ.όθεν απορών τι να πράξω διηθυνθην προς τον στρατώνα,όπου ευρων μεν ετοιμον το τάγμα,εξηκολουθουν όμως να αμηχανω και ,επι τέλους,χωρις να πολυσυλλογισθώ ετραυλισσα ασυναρτητους τινας λεξεις και ανασπασας το ξίφος ανεφωνησα «Ζητω το συνταγμα.Οι στρατιωται αφαρπασθεντες ανεκραξαν και αυτοι «Ζητω το σύνταγμα».Και είτε διαβάντες δια της οδού του Αιόλου και είτα της του ερμού κατεσκηνώσαμεν εν τη πλατεία των ανακτόρων.Η ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ Η ΕΡΗΜΙΑ ΗΣΑΝ ΕΔΩ ΒΑΘΥΤΑΤΑΙ.ΜΗΒΛΕΠΩΝ ΔΕ ΜΗΔ’ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΗΝ, διέταξα τινάς στρατιώτας να εισέλθουν εις την πόλιν και δια της σπάθης να διώξωσι προς την πλατείαν ον τινα απήντων . Εν τόσουτω ηνεώχθησαν αι φυλακαί , οι εν αυταίς συνερρευσαν προ του παλατείαν ον τινα απήντων. Εν τοσούτω ηνεωχθησαν αι φυλακαι , οι εν αυταίς συνερρευσαν προ του παλατιου και αυτω στρατιωται , κατοικοι του Μενδρεσε, περιτριμματα τινα της αγορας και ελαχιστος αριθμος πολιτων ανεβοησαν ζητουντες συνταγμα».

αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.

(λίγο άσχετο … να ξεσκάσουμε..) λίγοι γνωρίζουν ότι ο Τσε Γκεβάρα ομίλησε τον δεκέμβριο του 1964 στην Γενική Συνέλευσι του ΟΗΕ όπου επένησε τους Κύπριους δια τον ηρψικο τους αγώνα και εχαρακτήρισε την συμπεριφορά της Τουρκίας και του ΝΑΤΟ «κτηνώδη»(Τσε Γκεβαρα «Πολιτικά κείμενα» Ελλ.Εκδ. «Χ. Καρανάση αθ. 1971 , Β’ τόμος σελ.184)
Ετελείωσε μάλιστα το λόγο του με το καθιερωμένο σύνθημα : «Πατρίς ή θάνατος» που μόνο μαρξιστικό δεν είναι …

Το καθεστώς τής "4ης Αυγούστου" που επέβαλε ο Μεταξάς στην Ελλάδα (1936-1941) καταπολέμησε την κεφαλαιοκρατία (καπιταλισμό) αποτελεσματικά. Ο Μεταξάς γνώριζε τις σχέσεις κεφαλαιοκρατίας και δημοκρατίας και τις είχε μάλιστα ξεκάθαρα παρουσιάσει στο "τετράδιο των σκέψεων" (22 Ιαν. 1940) όπου συγκεκριμένα έγραφε:

"Αυτή λοιπόν η Δημοκρατία - ή Democracy - είναι το παιδί του Καπιταλισμού. Είναι το όργανο με το οποίο ο Καπιταλισμός κυριαρχεί επάνω στη λαϊκή μάζα. Είναι το όργανο με το οποίο κατορθώνει ο Καπιταλισμός να παριστάνη τη θέλησί του ώς τη λαϊκή θέλησι.
Αυτό το είδος της Δημοκρατίας χρειάζεται εκλογές καθολικής μυστικής ψηφοφορίας, άρα οργανωμένα κόμματα, και συνεπώς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται για τον ίδιο λόγο εφημερίδες, άρα μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται εκλογική οργάνωσι κάθε φορά και εκλογικούς αγώνες, άρα χρήματα. Και τόσα άλλα που απαιτούν κεφάλαια. Επομένως μόνον οι κάτοχοι του κεφαλαίου ή τα όργανά τους μπορούν να κάμουν τέτοιους αγώνες. Άνθρωποι ή και ομάδες ανθρώπων χωρίς κεφάλαια, όσο μεγάλα κι αν είναι τα ιδανικά που υπερασπίζονται, είναι προωρισμένοι να χάσουν. Όταν δε έχη κανείς τις εφημερίδες τότε μορφώνει την κοινή γνώμη όπως θέλει. Και αν ακόμα υπερασπίζεται πράγματα που γυμνά απεστρέφετο ο λαός, τα σκεπάζει με τέτοια δημοσιογραφικά ρούχα ώστε να τα καταπίνη ο λαός. Ή αν δεν τα καταπίνη, βάζει τις εφημερίδες να λένε πως τα κατάπιε. Και τότε ο καθένας πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι τα κατάπιαν. Και υποτάσσεται και αυτός.
Λοιπόν η Δημοκρατία είναι το μονογενές και γνήσιον παιδί του Καπιταλισμού, και του όργανό που επιβάλλει τη θέλησί του κάνοντας τήνε να φαίνεται ως λαϊκή θέλησι.
Από την άλλη μεριά ο Καπιταλισμός, για να συσσωρεύση τα κεφάλαια στα χέρια εκείνων που τον εκπροσωπούν, και να κάμη όλον τον κόσμο σκλάβους του - μα σκλάβους που να νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι - έχει ανάγκη της ελευθέρας οικονομίας και του περιορισμού του Κράτους από κάθε επέμβασι εις την οικονομία της Κοινωνίας. Και αν πάλι πού και πού χρειάζεται επεμβασούλα, πάλι πρέπει η μηχανή του Κράτους να είναι στα χέρια του, ώστε η επέμβασι, πάντα όσο το δυνατόν μικρότερη, να είναι πάντα προς όφελός του.
Κράτη που η διευθυνομένη οικονομία, όσο και αν είναι δημοκρατικά - και εννοούμε τέτοια που αποσκοπούν το γενικό συμφέρον τού λαού - δεν συμφέρουν τον Καπιταλισμό. Γιατί μέσα σε τέτοια Κράτη δεν είναι δυνατή η εκμετάλλευσι τού συνόλου του Λαού από τους εκπροσώπους του καπιταλισμού. Ακόμα δε περισσότερο όταν αυτά τα κράτη είναι και ολοκληρωτικά. Γιατί εκεί μέσα ούτε καν τον Τύπο μπορεί ο Καπιταλισμός να έχη στα χέρια του, ούτε την Κοινή Γνώμη να διευθύνη κατά τα συμφέροντά του, ούτε με κομματικές μανούβρες να αναποδογυρίζη ό,τι δεν τον συμφέρει, ούτε με εκλογές να γίνεται κύριος τής Κρατικής Μηχανής.
Τέτοια Κράτη μπορεί να είναι λαϊκώτατα και να κυριαρχή μέσα σ' αυτά καθαρότατο λαϊκό συμφέρον. Αλλά ο Καπιταλισμός τα ονομάζει τυραννίες - φασιστικές, χιτλερικές κτλ. - ονομάζει δε Δημοκρατίες, παίζοντας με τη λέξι, τα Κράτη που στο σύστημά τους επικρατεί αυτός. Και ξεγελάει το μικρό κόσμο με τις λέξεις. Την κυριαρχία του την ονομάζει Δημοκρατία. Το σύστημά του το πολιτικό που επιβάλλεται, το ονομάζει λιμπεραλισμό, φιλελευθερία, άρα και Ελευθερία. Με τη Ρωσσία όμως συνέβηκε το παράδοξο: να έχη πέρασι στην Αμερική ως Δημοκρατία, ενώ ήταν ολοκληρωτικό Κράτος. Γιατί; Γιατί ένα μεγάλο μέρος του Αμερικάνικου λαού εσυμπαθούσε τον Κομμουνισμό και η ροπή της Νεολαίας προς αυτόν ήτανε. Και έτσι ήτανε συμφέρον εις τον Καπιταλισμό, διά της κολακείας προς τη Ρωσσία, να κρατάη τον εσωτερικό του κομμουνισμό δίπλα του. Και έπειτα τα εθνικά ολοκληρωτικά Κράτη ήτανε ενάντια προς τη Ρωσσία ένεκα του διεθνικού κομμουνισμού της. Και αυτά ήτανε τα πιο επικίνδυνα για το Καπιταλιστικό σύστημα, γιατί ήτανε οργανωμένα για την οικονομική πάλη.
Ώστε μπορεί η συνένωσις της Ρωσσίας με τη Γερμανία να εσύγχισε τον πολύ κόσμο που ετρέφετο με έπεα πτερόεντα. Αλλά τους εκπροσώπους του καπιταλισμού που διευθύνουν το πολιτικό και οικονομικό του σύστημα δεν τους εσύγχισε γιατί τους φάνηκε παράδοξο τέρας και ανατροπή των Ιδανικών του, αλλά τους εσύγχισε μόνο και μόνο γιατί δεν ξέρουνε τι να πούνε στην Κοινή Γνώμη και πώς να την ξεγελάσουνε.
Ώστε δεν πρόκειται για ιδανικά και για ανατροπή των. Τουλάχιστον για εκείνους που διευθύνουν. Και εννοούμε ιδανικά τής Ελευθερίας, της Ισότητος, της Δικαιοσύνης, της Ανεξαρτησίας και τα τέτοια.
Πρόκειται απλούστατα για τα εξής: Επικράτησις του Καπιταλισμού και επιβολή των μέσων τής κυριαρχίας του, οργάνωσι της Κοινωνίας, διανομή τού πλούτου, υποταγή του ατόμου εις το σύνολον, Τύπος ως όργανο του συνόλου κτλ. Από την μιά μεριά Αγγλία, Γαλλία, Αμερική. Από την Άλλη Γερμανία, Ρωσσία, Ιταλία. Αυτοί είναι οι πρωταγωνισταί. Αι άλλαι ή ακόμα δεν αποφάσισαν, ή δεν μπορούν να πάνε εκεί που τους σπρώχνουν τα ιδανικά τους, ή δεν τους συμφέρει να πάνε ένεκα ειδικών αιτιών. Οι εβραίοι φυσικά είναι με τις Δημοκρατίες. Γιατί με άλλο σύστημα δεν ημπορούν να επικρατήσουν. Είναι λίγοι, καπιταλισταί και διεθνισταί. Και αν τους δεν τους εδίωκαν οι Γερμανοί, πάλι με τις Δημοκρατίες θα ήτανε."

Κηφισιά, 22 Ιανουραίου 1940.

Στην πράξι ο Μεταξάς εφάρμοσε ευρύτατη φιλεργατική πολιτική. Άλλως τε είναι γνωστόν ότι όλη, το ξαναλέω όλη, η εργατική νομοθεσία είναι έργον του (οκτάωρο, ΙΚΑ, συλλογικές συμβάσεις, 15ήμερη άδεια, δώρο, Κυριακάτικη αργία, εργατική εστία, διαιτησία, εργατικό εισητήριο, προικοδότησι εργατριών κ.τ.λ.) Παράλληλα οργάνωνε την ιδιωτική οικονομία (σωματειακό κράτος) έτσι ώστε να αποτρέπωνται οι κεφαλαιοκρατικές (καπιταλιστικές) εκμεταλλευτικές επιδιώξεις.

Θα ήθελα να ακούσω την γνώμη σας , αλλά σας παρακαλώ όχι ευτονίες. Δηλαδή ΚΑΤΑΦΑΤΙΚΕΣ προτάσεις

Απαντήσεις

AdogmatistoEllinikoPneuma – Σαβ, 6 Ιαν 07, 15:44

*Ειρωνείες όχι ευτονίες!

AdogmatistoEllinikoPneuma – Σαβ, 6 Ιαν 07, 16:08

Η "ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΧΑΙΑ" ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Μάθαμε να θαυμάζουμε και να υπερηφανευόμαστε ως πανάκριβη κληρονομιά μας την Αρχαία Ελληνική Δημοκρατία.
Λέμε: για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας ετέθη το ζήτημα των ελευθεριών.

Εδώ θα παρουσιαστεί ένας ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ των θυμάτων της Αρχαίας Δημοκρατίας.
Πρόκειται για τον Μεγάλο Άγριο Διωγμό των Αρίστων του Ελληνικού Γένους.
Στην Ελλάδα από αρχαιότητας μέχρι σήμερα... είναι επικίνδυνο να είσαι άριστος.
Οι Έλληνες, ως φυλή, είναι ένα περίεργο ανθρωπολογικό δείγμα από κοινωνιολογικής απόψεως.
Η Ελλάδα γέννησε τα μεγαλύτερα ανθρώπινα πνεύματα και ταυτοχρόνως τα μεγαλύτερα ανθρώπινα σκουπίδια.
Τα δεύτερα λόγω της αριθμητικής υπεροχής υπερτερούσαν και υπερτερούν.
Δεν υπάρχει στην Γη μεγαλύτερη ευλογία από το να είσαι Έλληνας και μεγαλύτερη κατάρα- πάλι από το να είσαι Έλληνας.

Η Ελλάδα- είναι το θερμοκήπιο των διαμαντιών και των σκουπιδιών.
Εδώ θα παρουσιαστούν τα ΟΝΟΜΑΤΑ των ΑΡΙΣΤΩΝ της Ελληνικής Φυλής, τους ΟΠΟΙΟΥΣ η αρχαία δημοκρατική Ελλάδα καταδίωξε.
Τους ΑΡΙΣΤΟΥΣ κατ' αρχήν τους περίμενε ο θάνατος- όπως τον Θουκυδίδη, τον Μιλτιάδη η τον Φειδία, η δηλητηρίαση- όπως τον Σωκράτη και τον Φωκίωνα, η δολοφονία κατά την δραπέτευση- όπως τον Πρωταγόρα, η αυτοκτονία στην εξορία- όπως τον Θεμιστοκλή.
Η εξορία αποτελούσε έναν άλλον τρόπο καταδίωξης των ΑΡΙΣΤΩΝ- όπως τον Αριστείδη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη.
Στις φυλακές της αρχαίας δημοκρατίας οι ΑΡΙΣΤΟΙ ή πέθαιναν ή δολοφονούνταν.

Θάνατος, εξορία, φυλακή, δέσμευση της περιουσίας, δυσφήμιση από τον όχλο και τους ιδιοκτήτες του- τους ελεεινούς δημαγωγούς.
Είναι αισχρό ψέμα, ότι τάχα η αρχαία δημοκρατία ήταν το ιδανικό πολίτευμα.
Απεναντίας, ήταν ένα απάνθρωπο καθεστώς, που δολοφονούσε, φυλάκιζε και εξόριζε τους ΑΡΙΣΤΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Η ιστορία μας μαρτυράει για την σφαγή εφήβων, ομάδων και ολόκληρων πληθυσμών ακόμη, για πώληση ως δούλων γυναικών και παιδιών. Για παραβίαση ιερών για να σκοτώσει. Για θανάτους με βασανιστήρια. Για αλλαγές με τη βία πολιτευμάτων. Για διώξιμο λαών από την πατρίδα τους. Για επαίνους στους δολοφόνους, για καθιέρωση της οικογενειακής ευθύνης. Για καταδίκες σε θάνατο με κώνειο η δια ασιτίας. Για κτίσιμο ανθρώπων ζωντανών ! Για κάψιμο βιβλίων. Για τιμωρία και νεκρών ακόμη.
Είναι η ιστορία, που δεν μας διδάσκουν, που μας την κρύβουν επιμελώς.
Για να είμαστε σαν εκείνα τα καθάρματα του αγράμματου και ζηλόφθονου ελληνικού όχλου της αρχαιότητας.

Ο παρακάτω κατάλογος αποτελείται από τους διωγμένους ΑΡΙΣΤΟΥΣ, που ΟΛΟΙ τους ήσαν ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ - θα αναγνωρίσετε εδώ εκείνους, στους οποίους οφείλει το δοξασμένο όνομά της η Ελλάδα.
Μεταξύ των Ελλήνων Αρίστων και της δημοκρατίας εκείνης της εποχής υπήρχε η άβυσσος και το βαθύτατο μίσος.
Επομένως, όσοι εξακολουθούν να συνδέουν την Αρχαία Ελλάδα με την δημοκρατία είναι η μεγάλοι ψεύτες η μεγάλοι βλάκες.
Διότι όταν λέμε Αρχαία Ελλάδα- εννοούμε φυσικά τις Προσωπικότητες, που την δόξασαν και όχι τον όχλο και τους ιδιοκτήτες του- τους δημαγωγούς.

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

ΑΙΣΧΙΝΗΣ (389-314) ρήτορας, πολιτικός. Εξορία.

ΑΙΣΧΥΛΟΣ (525-456) ποιητής. Εξορία.

ΑΛΚΑΙΟΣ (7 αιώνας) ποιητής. Εξορία.

ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ (540-404) πολιτικός, στρατηγός. Εις θάνατον.

ΑΝΑΚΡΕΩΝ (572- 487) ποιητής αντιδημοκράτης.

ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ (500 - 456) φιλόσοφος. Φυλακή-αυτοκτονία.

ΑΝΑΞΑΝΔΡΙΔΗΣ (4 αιώνας) ποιητής. Εις θάνατον.

ΑΝΔΟΚΙΔΗΣ (440 - ? ) ρήτορας. Εξορία.

ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ (445 - 365) φιλόσοφος. Αντιδημοκράτης.

ΑΝΤΙΦΩΝ (480 - 411) ρήτορας. Εις θάνατον.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ (540 - 468) πολιτικός, στρατηγός. Εξορία.

ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ (435 - 355) φιλόσοφος. Αντιδημοκράτης.

ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ (?- 406) στρατηγός. Εις θάνατον.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (384 - 322) φιλόσοφος, αυτοεξορία.

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ (452 - 385) ποιητής, αυτοεξορία.

ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ (287- 312) μαθηματικός, αντιδημοκράτης.

ΑΡΧΥΤΑΣ (5 αιώνας) φιλόσοφος, τύραννος Τάραντος.

ΒΑΚΧΥΛΙΔΗΣ (5 αιώνας) ποιητής, αντιδημοκράτης.

ΒΙΑΣ ΠΡΙΗΝΕΥΣ (6 αιώνας)- εκ των Επτά Σοφών- αντιδημοκράτης.

ΔΑΜΩΝ (5 αιώνας) μουσικός. Εξορία.

ΔΕΙΝΑΡΧΟΣ (361 - ? ) ρήτορας. Αυτοεξορία.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΦΑΛΗΡΕΥΣ (350 - 283) πολιτικός, φιλόσοφος Εις θάνατον.

ΔΗΜΟΚΗΔΗΣ (4 αιώνας) ιατρός. Αυτοεξορία.

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ (384 - 322) ρήτορας δημοκράτης Θάνατος στη φυλακή.

ΔΗΜΟΧΑΡΗΣ (355 - 270)πολιτικός, ιστορικός Εξορία

ΔΙΑΓΟΡΑΣ (5 αιώνας) ποιητής Εις θάνατον. Δραπέτευση

ΔΙΟΓΕΝΗΣ (404- 323) φιλόσοφος Αντιδημοκράτης

ΔΙΟΜΕΔΩΝ (? - 406)στρατηγός Εις θάνατον

ΔΙΩΝ (40- 117μ.Χ.) φιλόσοφος, πολιτικός Εξορία

ΔΟΥΡΙΣ (3ος αιώνας) ιστορικός Τύραννος Σάμου

ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ (500- 428) φιλόσοφος Εξορία

ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ (418-362) πολιτικός, στρατηγός Καθαίρεση

ΕΠΙΧΑΡΜΟΣ (540- 450) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΕΡΑΣΙΝΙΔΗΣ (?- 406) στρατηγός Εις θάνατον

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ (480- 405) ποιητής Αυτοεξορία

ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ (450-380) φιλόσοφος Αντιδημοκράτης

ΕΥΠΟΛΙΣ (5 αιώνας) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΕΥΦΑΝΤΟΣ (4 αιώνας) φιλόσοφος, ποιητής Αντιδημοκράτης

ΗΓΕΜΩΝ (4 αιώνας) πολιτικός Εις θάνατον

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ (544-484) φιλόσοφος Αντιδημοκράτης

ΗΡΟΔΟΤΟΣ ( 485-410) ιστορικός Αυτοεξορία

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ (526- 461) πολιτικός, στρατηγός Εξορία

ΘΕΟΓΝΙΣ (560-500) ποιητής Εξορία

ΘΕΟΓΝΙΣ (5 αιώνας) τραγικός ποιητής Εις θάνατον

ΘΕΟΔΩΡΟΣ (3 αιώνας) φιλόσοφος Εξορία

ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ (305-245) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΘΕΟΠΟΜΠΟΣ (380-?) ιστορικός Εξορία

ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ (372-287) φιλόσοφος Αυτοεξορία

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ (460-396) ιστορικός Εξορία-Θάνατος

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ (4 αιώνας) πολιτικός Εξορία

ΘΡΑΣΥΛΛΟΣ (?- 406) στρατηγός Εις θάνατον

ΙΠΠΑΡΧΟΣ (?- 514) πολιτικός Εις θάνατον

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ (436-338) ρήτορας Αντιδημοκράτης

ΚΑΛΛΙΑΣ (4 αιώνας) πολιτικός Εις θάνατον. Δραπέτευση.

ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ (4 αιώνας) ρήτορας Εις θάνατον

ΚΙΜΩΝ (510-449) πολιτικός, στρατηγός Εξορία

ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ (5 αιώνας) εκ των Επτά Σοφών Τύραννος Λίνδου

ΚΡΑΤΙΝΟΣ (519-422) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΚΡΙΤΙΑΣ (460-403) ποιητής, φιλόσοφος, πολιτικός Εις θάνατον

ΛΕΩΣΘΕΝΗΣ (3 αιώνας) πολιτικός, στρατηγός Εις θάνατον. Δραπέτευση.

ΛΥΣΙΑΣ (?- 406) στρατηγός Εις θάνατον

ΜΕΣΙΣΣΟΣ (?- 440) φιλόσοφος, πολιτικός Εις θάνατον

ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ (342-292) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΜΕΝΕΔΗΜΟΣ (350-275) φιλόσοφος, πολιτικός Εξορία. Αυτοκτονία.

ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ (544-489) στρατηγός- Θάνατος στη φυλακή

ΝΙΚΟΚΛΗΣ (?-317) πολιτικός Εις θάνατον

ΞΕΝΟΚΡΑΤΗΣ (396-313) φιλόσοφος Αντιδημοκράτης

ΞΕΝΟΦΩΝ (431-355) ιστορικός, πολιτικός Στρατηγός Εξορία

ΟΜΗΡΟΣ (11αιώνας) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΠΑΝΑΙΤΙΟΣ (180-110) φιλόσοφος Αντιδημοκράτης

ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ (540-470) φιλόσοφος Αντιδημοκράτης

ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ (668-584) εκ των Επτά Σοφών Τύραννος Κορίνθου

ΠΕΡΙΚΛΗΣ (490-429) δημοκράτης πολιτικός Καθαίρεση.Πρόστιμο

ΠΕΡΙΚΛΗΣ (?-406) στρατηγός Εις θάνατον

ΠΙΝΔΑΡΟΣ (518-438) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΠΙΤΤΑΚΟΣ (650-569) εκ των Επτά Σοφών Τύραννος Μυτιλήνης

ΠΛΑΤΩΝ (427-348) φιλόσοφος Αυτοεξορία

ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΟΣ (136-51 μ.Χ.) φιλόσοφος Αντιδημοκράτης

ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ (481-411) σοφιστής Θάνατος κατά την δραπέτευση

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ (570-496) φιλόσοφος Τραγικός θάνατος από το μαινόμενο

ΣΑΠΦΩ (612-?) ποιήτρια, Εξορία

ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ (546-468) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΣΟΛΩΝ (639-559) εκ των Επτά Σοφών Αυτοεξορία

ΣΟΦΟΚΛΗΣ (495-406) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΣΠΕΥΣΙΠΠΟΣ (407-399) φιλόσοφος Αντιδημοκράτης

ΣΤΙΛΠΩΝ (380-300) φιλόσοφος Εις θάνατον

ΣΩΚΡΑΤΗΣ (470-399) φιλόσοφος Εις θάνατον

ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ (7 αιώνας) μουσικός Αντιδημοκράτης

ΤΗΛΕΚΛΕΙΔΗΣ ( 5 αιώνας) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΤΙΜΟΘΕΟΣ (4 αιώνας) στρατηγός Εξορία

ΤΙΜΟΜΑΧΟΣ (4 αιώνας) στρατηγός Εις θάνατον Δραπέτευση

ΤΥΡΤΑΙΟΣ (7 αιώνας) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΦΕΙΔΙΑΣ (508-428) γλύπτης Θάνατος στην φυλακή

ΦΙΛΟΚΡΑΤΗΣ (4 αιώνας) πολιτικός Εις θάνατον. Δραπέτευση

ΦΙΛΟΛΑΟΣ (5 αιώνας) φιλόσοφος Αυτοεξορία

ΦΡΥΝΙΧΟΣ (5 αιώνας) ποιητής Πρόστιμο

ΦΡΥΝΙΧΟΣ ( 4 αιώνας) στρατηγός Εις θάνατον

ΦΩΚΙΩΝ (402-317) πολιτικός, στρατηγός Εις θάνατον

ΧΙΛΩΝ (6 αιώνας) εκ των Επτά Σοφών Αντιδημοκράτης

ΧΟΙΡΙΛΟΣ (4 αιώνας) ποιητής Αντιδημοκράτης

ΧΡΥΣΙΠΠΟΣ (281-208) φιλόσοφος Αντιδημοκράτης

* * * * * * * *

Αφιερώνεται στην αιώνια μνήμη των Μεγάλων Ελλήνων, Απεσταλμένων του Ουρανού - από τους εναπομείναντες ακόμη μικρούς, ευγνώμονες Έλληνες

AdogmatistoEllinikoPneuma – Σαβ, 6 Ιαν 07, 16:18

Μερικές απόψεις μου , σε «διάφορα ημικύκλια σκέψεως»

Γιατί ολόκληρη η ιστορία έδειξε ότι τα Κοινοβούλια (κυρίως της Δημοκρατίας) ενεργούν με βάση την ατομική ανευθυνότητα, καλυπτόμενα απ' την αρχή της πλειοψηφίας. Γιατί δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ περίοδος Κοινοβουλευτισμού όπου τα πλουτοκρατικά συμφέροντα να μην έχουν κάνει υποχείριά τους βουλευτές. Γιατί τα Κοινοβούλια είναι το μέσο κοροϊδίας των Λαών, που έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι κυρίαρχοι και δεν αντιδρούν, προσμένοντας τις επόμενες εκλογές.

Συγκεκριμένο ιδανικό πολίτευμα δεν υπάρχει (Αριστοτέλης). Αν ο κοινοβουλευτισμός παρήγαγε το αποτέλεσμα που υποτίθεται ότι διασφαλίζουν οι Συνταγματικές διακηρύξεις τότε θα ήταν εξίσου επιθυμητός με μια μοναρχία ή ενα αριστοκρατικό πολίτευμα που θα λειτουργούσε επίσης άμεμπτα. Οι βουλευτές είναι σήμερα όσο ποτέ άλλοτε δέσμιοι ιδιωτικών συμφερόντων και γι αυτό ο κοινοβουλευτισμός έχει αποδυναμωθεί ως θεσμός επί του πρακτέου. Λειτουργεί υποτυπωδώς, πολλές φορές σκανδαλωδώς και βρίσκεται πολύ μακριά από τους θεωρητικούς του στόχους. Εκείνο που φαίνεται να λείπει περισσότερο είναι οι μηχανισμοί ελέγχου. Αυτοί θα μπορούσαν να λειτουργήσουν μόνον εάν υπήρχε αμοιβαίος αποτρεπτικός έλεγχος μεταξύ των εξουσιών αλλά και ισορροπία μεταξύ τους. Σήμερα ολόκληρες ομάδες βουλευτών , που αντιπροσωπεύουν υποτίθεται τον λαό είναι λιγότερο ισχυροί από έναν καναλάρχη-επιχειρηματία-εκδότη. Έίναι η μετάβαση στην ηλεκτρονική εποχή των μέσων που έχει μεταβιβάσει δύναμη σε άτυπες υπερ-εξουσίες. Θα πίστευα λοιπόν σε έναν κοινοβουλευτισμό που θα χαρακτηριζόταν από ισορροπία των εξουσιών και από αμοιβαίο έλεγχο μεταξύ των. Αλλά επειδή κάτι τέτοιο δεν φαίνεται εφικτό όσο τα πράγματα λειτουργούνε συγκεντρωτικά, οικογενειοκρατικά, επικεντρωμένα σε ολιγάριθμα οικονομικά συμφέροντα θα πρέπει να αναζητηθεί ένα νέο μοντέλο που θα μπορεί να κλυδωνίσει αυτούς που κρατάνε σήμερα τα κλειδιά ενός συστήματος που λειτουργεί ως λέσχη για ολίγους προνομιούχους, οι οποίοι ακριβώς επειδή δρουν παρα-θεσμικά δεν υπόκεινται στον παραμικρό έλεγχο.

Έχουν ακουστεί πολλά για την λεγόμενη άμεση δημοκρατία. Το να αναπαραχθεί πιστά το αρχαίο πρότυπο θα ήταν ουτοπικό, για λόγους ποσοτικούς (πληθυσμός) αλλά και ποιοτικούς (ικανότητα σκέψης, έκφρασης, λόγου). Πιστεύω ότι ένα αρκετά αποκεντρωμένο -ομοσπονδιακό- μοντέλο που θα ξερίζωνε τον παθογόνο υδροκεφαλισμό και την υπερσυγκέντρωση εξουσιών θα ήταν ένα καλό ενδιάμεσο στάδιο. Χώρες όπως η Ελβετία έχουν επιβεβαιώσει ότι μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα απ`ότι οι συγκεντρωτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Ως απώτερο στόχο θα οραματιζόμουν μια ομοσπονδία που θα διευθετούσε τα ζητήματά της βασιζόμενη σε θεσμούς ηλεκτρονικής άμεσης δημοκρατίας, με διασφαλισμένη αφενός την ταυτότητα του πολίτη (απαραβίαστο id) και την ισονομική μεταχείρισή του αφετέρου. Η διαρκής ενεργητική συμμετοχή στους συλλογικούς θεσμούς θα τους θωράκιζε και στην πράξη αλλά και η γαλούχηση μιας γενιάς πολιτών με επαρκή παιδεία διαχείρισης πληροφορίας θα ήταν ικανά να ξεριζώσουν την παντοδυναμία των μμε με την μορφή που έχουν σήμερα.
… ό,τι λέμε θα παραμείνει μάλλον στην σφαίρα του οράματος..

Αν ήταν λαός θεών, το πολίτευμά τους θα ήταν δημοκρατικό.
Τόσο τέλειο πολίτευμα δεν είναι για ανθρώπους.

Ζ. Ζ Ρουσσώ

Όσοι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι από χρυσό, πρέπει να είναι άρχοντες. Όσοι από αργυρό, φύλακες. Και όσοι από χαλκό, γεωργοί και χειροτέχνες.

Πλάτωνας

AdogmatistoEllinikoPneuma – Σαβ, 6 Ιαν 07, 16:26

Ο αντιδημοκρατικός χαρακτήρας του δημοψηφίσματος

Σε όλες τις χώρες που έχουν και την πιο ελάχιστη γνώση της έννοιας της δημοκρατίας, το δημοψήφισμα θεωρείται ως το κατ εξοχήν δημοκρατικό εργαλείο. Σε αυτό το άρθρο, ενάντια στην επικρατέστερη αυτή ιδέα θα δείξουμε ότι δεν είναι έτσι και ότι το δημοψήφισμα είναι μια διαδικασία που αλλοιώνεται από τη μαζικοποίηση της δημοκρατίας.

Αρχικά, το δημοψήφισμα, που προέρχεται από τη λατινική έκφραση ad referendum, είναι ένα αίτημα για γνωμοδότηση. Στην αρχική του έννοια, δηλαδή ψήφος του συνόλου των πολιτών για έγκριση ή απόρριψη ενός προτεινόμενου μέτρου από την εκτελεστική εξουσία, μοιάζει με τον όρο plebiscite, μου συμφωνεί με το αρχαιότερό του αντίστοιχο, το Ελληνικό ο ψήφος του δήμου. Και είναι σε αυτό το πλαίσιο που παίρνει ολοκληρωτικά την πολιτική του σημασία. Συνεπώς, σε μια δημοκρατία αθηναϊκού τύπου η συνέλευση του δήμου αντιπροσωπεύει τους πολίτες. Ο δείκτης είναι ελάχιστος. Μπορούμε να αναφερθούμε σε ένα πραγματικό παράδειγμα όπως αυτό της Ελβετίας όπου το δημοψήφισμα είναι μια κοινή πρακτική σ αυτή τη χώρα ενώ δεν εμφανίζεται σε άλλα συντάγματα της Γαλλίας πριν το 1946. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η ουσιαστική ιδέα είναι ότι ο πληθυσμός είναι συγκριτικά ελάχιστος, έτσι που το μέρος που ψηφίζει είναι σημαντικό γι αυτόν. Αυτό αντιπροσωπεύει το ιδανικό πλαίσιο για το δημοψήφισμα.

Τα προβλήματα προκύπτουν όταν η εκτελεστική εξουσία επικαλείται ενός δημοψηφίσματος σε μια χώρα όπου ο πληθυσμός είναι σημαντικός και η εξουσία αντιπροσωπεύει μία αδύναμη μειονότητα. Αυτή τη φορά, το δημοψήφισμα μπορεί να κατευθυνθεί πολύ εύκολα από την εξουσία που επενεργεί στη μάζα έτσι ώστε να χάσει το αρχικό του νόημα. Καθότι η βάση της εγκυρότητας ενός ψήφου είναι στη γνώση της φύσης του. Για να ψηφίσεις χρειάζεται η γνώση. Μόνο που σε μια δημοκρατία της μάζας, πολύ λίγοι γνωρίζουν όλες τις εξαρτήσεις της εξουσίας και τις συνέπειες μιας επιλογής. Καθότι η πολιτική, λόγω της μάζας, έχει καταλήξει ουσιαστικά να είναι υπόθεση των επαγγελματιών και των ειδικών. Για έναν κανονικό άνθρωπο, η έλλειψη χρόνου αλλά και το μέγεθος και αριθμός εγγράφων πληροφόρησης δημιουργεί την ανάγκη επιλογής: είτε βρίσκεται εξ ολοκλήρου στην πολιτική και ανήκει ανάλογα με το επίπεδό του σ αυτήν την κλίμακα των ανθρώπων που παίρνουν αποφάσεις είτε ανήκει στους άλλους. Αυτή η ντε φάκτο διχοτόμηση έχει μια άλλη συνέπεια που αφορά στην πληροφόρηση.

Αν και αυτονόητος, ο ρόλος της πληροφόρησης είναι θεμελιώδης για το νόημα του δημοψηφίσματος. Γιατί πως να ψηφίσεις χωρίς γνώση; Για να το αμβλύνει αυτό, το σύστημα επεξεργάζεται το ίδιο την πληροφόρηση, δημιουργώντας ασυμμετρία στη λειτουργία. Εμφανίζεται έτσι ένα τριχοτομικό φαινόμενο: υπάρχουν οι απληροφόρητοι, οι πληροφορημένοι και οι πληροφορημένοι που πληροφορούν. Εξ ορισμού, το σύνολο του λαού ψηφίζει στην ίδια βάση. Ποια η αξία όμως αυτής της ψηφοφορίας; Και έχει μόνο μία; Ποιο το νόημα της ψήφου ενός κανονικού ανθρώπου που έχει ελλιπή και μεροληπτική πληροφόρηση ως προς τον στόχο της ψηφοφορίας; Ποιο είναι το μερίδιο της ευθύνης του εν καιρώ;

Στην πραγματικότητα, το δημοψήφισμα μετά την μαζικοποίηση της δημοκρατίας, αντιπροσωπεύει μια διαδικασία που επιτρέπει στο σύστημα να χρησιμοποιεί τη μάζα του πληθυσμού για να επικυρώσει μια ήδη ειλημμένη απόφαση. Χωρίς την εκ βάθους γνώση του θέματος, η μάζα χειραγωγείται με μιντιολογικά μέσα να πάει προς την κατεύθυνση του συστήματος ενώ έχει πειστεί ότι είχε την τελευταία λέξη στην επιλογή. Αυτό το τελευταίο σημείο είναι ένα επιπρόσθετο μέσο για το σύστημα έτσι ώστε να καλυφτεί μπροστά από το λαό που δεν θα μπορεί πια να το ενοχοποιήσει για την τελική απάντηση. Γνωρίζουμε όμως καλά ότι η απάντηση δεν είναι παρά μία λεπτομέρεια της τέχνης της ερώτησης. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι η ακριβής απάντηση, αλλά το πως να τεθεί η ερώτηση έτσι ώστε να βγει η επιθυμητή απάντηση. Αυτό είναι το νέο νόημα του δημοψηφίσματος και είναι με αυτή την έννοια που είναι αντιδημοκρατικό.

Νίκος Λυγερός
http://www.lygeros.org/dhmouhfismatos.html

AdogmatistoEllinikoPneuma – Σαβ, 6 Ιαν 07, 16:33

Στο πρόγραμμα και στις αγορεύσεις του ο βουλευτής, όταν ζητάει ψήφους των εκλογέων του, υπόσχεται πάντα το γενικό καλό, για το οποίο λέει, θα εργασθεί και θα θυσιάσει τα δικά του συμφέροντα μπρος στα συμφέροντα του λαού. Όλα αυτά όμως είναι τυπικά λόγια που δεν τα πιστεύει ούτε κι ο πιο αφελής κι ο πιο ευκολόπιστος εκλογέας. Τι είναι για τον βουλευτή το γενικό καλό και το δημόσιο συμφέρον;
Καθαρή υπόθεση κωμωδίας. Ο βουλευτής θέλει να υψωθεί, κι ο εκλογέας πρέπει να γίνει το σκαλοπάτι του. Ο λαός έχει υποχρέωση να εργαστεί γι αυτόν. Ονομάσανε τους εκλογείς ζώα που ψηφίζουν. Εξαιρετικά σωστή η ονομασία αυτή. Ο κοινοβουλευτισμός δημιουργεί συνθήκες ανάλογες με εκείνες της πατριαρχικής εποχής. Οι βουλευτές καταλαμβάνουν τις θέσεις των πατριαρχών και η δύναμή τους στηρίζεται πάνω στα πλούτη τους που αποτελούνται από μεγάλα κοπάδια. Μόνο που τα κοπάδια αυτά δεν τα αποτελούνε πια σήμερα πραγματικά κτήνη, αλλά ζώα μετακομίσιμα, που την ημέρα των εκλογών, ρίχνουν το ψηφοδέλτιό τους μέσα στην κάλπη.
Ο πολιτικός λοιπόν, δεν έχει άλλο σκοπό στα έργα του από την ικανοποίηση του εγωισμού του. Για να φτάσει σε αυτόν τον σκοπό έχει ανάγκη από την υποστήριξη του πλήθους. Την υποστήριξη λοιπόν αυτή, δεν την πετυχαίνει αλλιώς, παρά με υποσχέσεις και λόγους πομπώδης, που τους απαγγέλλει μηχανικά, όπως ο ζητιάνος λέει το «πάτερ ημών». Όταν αναγορευθεί βουλευτής από τους εκλογείς του, ικανοποιείται η φιλοδοξία του και το πλήθος εξαφανίζεται μπροστά από τα μάτια του και δεν θα απασχολήσει πια το μυαλό του, παρά όταν φοβηθεί μη χάσει τη δύναμη. Για να την διατηρήσει τότε, θα επαναλάβει ότι έκανε για να την αποκτήσει. Ανάλογα με τις περιστάσεις, θα αρχίσει ξανά το κομπολόι των υποσχέσεων, πομπώδης φράσεις ή θα απειλήσει με τις γροθιές του όσους μουρμουρίζουν εναντίον του. Κι αυτός ο φαύλος κύκλος από κύριες προτάσεις και λογικά συμπεράσματα είναι αυτό που ονομάζεται κοινοβουλευτισμός.
Είναι αρκετό να παρατηρήσει κανείς από κοντά και λεπτομερειακά τους τροχούς της πολιτικής μηχανής, για να αναγνωρίσει ότι στην πράξη ο κοινοβουλευτισμός ψεύδεται αδιάντροπα προς τη θεωρία του.
Πως γίνεται κανείς βουλευτής; Βρίσκουνε οι εκλογείς έναν τίμιο και φρόνιμο άνδρα και τον παρακαλάνε να τους αντιπροσωπεύσει στο κοινοβούλιο; Αυτό γίνεται τόσο σπάνια και με τέτοιες συνθήκες που αφαιρούνε τη σπουδαιότητά του. Συνήθως τα πράγματα συμβαίνουν διαφορετικά. Κάποιος φιλόδοξος παρουσιάζεται μπροστά στους συμπολίτες του και γυρεύει να τους πείσει, ότι πιο πολύ από κάθε άλλον, αξίζει αυτός την εμπιστοσύνη τους. Ποιο λόγο έχει να το κάνει αυτό; Μήπως έχει ζωηρό πόθο να φανεί χρήσιμος στο γενικό καλό; Ποιος θα το πιστέψει; Υπάρχουνε βέβαια και τέτοιοι άνθρωποι που θυσιάζονται για το σύνολο. Αυτοί όμως είναι πολύ σπάνιοι στην εποχή μας. Άνθρωποι με τόσο ευγενικό χαρακτήρα δεν εκτίθενται εκουσίως στις διάφορες ενοχλήσεις ενός εκλογικού αγώνα. Μπορούν να υποφέρουν και να πεθάνουν ακόμα για την ανθρωπότητα, ποτέ όμως δεν θα λέγανε χυδαία κομπλιμέντα σε μια ανόητη συγκέντρωση εκλογέων. Οι μεταρρυθμιστές και οι μάρτυρες μπερδεύονται συνήθως με το πλήθος, για να το διορθώσουν και να του υποδείξουν τα ελαττώματά του, και ποτέ για να το κολακέψουν ή να το κρατήσουν στην πλάνη με λόγια γλυκά. Κι έτσι στο τέλος τους πετροβολάνε αντί να τους στεφανώσουν με λουλούδια. Πιστεύω μάλιστα, ότι ένας Ρουσσώ, ένας Γκαίτε, ένας Καντ, ένας Κάρλαϋλ, δεν θα μπορούσαν ποτέ με τις ίδιες τους τις δυνάμεις και χωρίς την υποστήριξη κάποιου κόμματος, να αναδειχτούνε βουλευτές σε μια αγροτική περιφέρεια ή μια μεγαλούπολη. Αυτοί οι άνθρωποι δεν κατεβαίνουν ως το επίπεδο να εκλιπαρήσουν για ψήφους. Ο τρόπος της απόκτησης της λαϊκής εντολής, τρομάζει τις διαλεχτές φύσεις, που υποχωρούν. Ενώ οι εγωιστές είναι αποφασισμένοι να αποκτήσουν την υπόληψη και την επιρροή με όλα τα καιροσκοπικά μέσα.
Να οι άνθρωποι που θέλουν να ακολουθήσουν το πολιτικό στάδιο. Αυτοί κυβερνώνται από τον εγωισμό. Τους χρειάζεται κάποια δημοτικότητα κι αυτή την πετυχαίνει μόνο εκείνος που εργάζεται για το καλό της κοινωνίας. Οι φιλόδοξοι λοιπόν θα προσποιηθούν ότι ασχολούνται με τα δημόσια συμφέροντα. Πρέπει λοιπόν να μπορούν να υποκρίνονται και να λένε ψέματα, γιατί είναι υποχρεωμένοι να χαμογελούν σε ανθρώπους αποκρουστικούς και αδιάφορους, γιατί αλλιώτικα θα δημιουργήσουν αναρίθμητους εχθρούς. Πρέπει να δίνουν υποσχέσεις, παρόλο που ξέρουν εκ των προτέρων ότι δεν μπορούν να τις εκτελέσουν. Πρέπει να κολακεύουν τις αδυναμίες και τα χυδαία πάθη του άλλου, να υποκριθούνε ότι συμμερίζονται τις προλήψεις του, τις παραδεγμένες ιδέες του, γιατί χρειάζεται να κερδίσουν την πλειοψηφία του. Συγκεντρωμένα όλα αυτά τα χαρακτηριστικά σχηματίζουν ένα πρόσωπο αποκρουστικό για έναν άνδρα γενναίο. Σε ένα ρομάντζο, ένα τέτοιο πρόσωπο, δεν θα ξυπνούσε ποτέ την συμπάθεια του αναγνώστη. Μέσα στη ζωή, ο ίδιος αναγνώστης του δίνει την ψήφο του σε όλες τις εκλογές.
Ο εκλογικός αγώνας καθώς και ο πόλεμος, έχει τη στρατηγική και την τακτική του. Ο υποψήφιος δεν βρίσκεται ποτέ αντιμέτωπος με τον εκλογέα. Ανάμεσά τους υπάρχει ένα κόμμα, που μόνο στο θράσος του χρωστάει τη δύναμή του. Αισθάνεται κάποιος την ανάγκη να γίνει βουλευτής. Συγκεντρώνει απλούστατα διαφόρους συμπολίτες. Αν αντιληφθεί ότι δεν έχει ακόμα αρκετή επιρροή για να πετύχει μόνο με τις δυνάμεις του, συνδυάζεται και με κάμποσους φίλους, βρίσκει μερικούς ηλίθιους και ματαιόδοξους πλουσίους, και τους λέει πως έχουν δικαίωμα και καθήκον να μπούνε επί κεφαλής, να διευθύνουν την κοινή γνώμη κλπ. Οι χαζοί αυτοί, αφού κολακευτούν, βάζουν αμέσως την υπογραφή τους πάνω στα προγράμματα που τοιχοκολλούνται ή στις δημοσιεύσεις, κι αυτή η υπογραφή επηρεάζει τα κορόιδα, που κρίνουν τον άνθρωπο ανάλογα με το πορτοφόλι του και με τους τίτλους του.

Από το βιβλίο «Τα κατά συνθήκην ψεύδη» του Simon Sudfeld ή κατά κόσμω Max Nordau (1849 - 1923), πρώτου ομιλητή στο πρώτο σιωνιστικό συνέδριο στην Βασιλεία της Ελβετίας το 1897.

AdogmatistoEllinikoPneuma – Σαβ, 6 Ιαν 07, 16:40

Δημοκρατία ονομάζεται, το καθεστώς αυτό, που σου δίνει την δυνατότητα να γίνεις συμμέτοχος της απόφασης κάποιων να σε εκμεταλλευτούν. Η Δημοκρατία δημιουργεί ανισότητα ανάμεσα στους ανθρώπους. Η Αριστοκρατία, ξεχωρίζει τους ανθρώπους και αναδικνύει αυτούς που ΘΕΩΡΕΙ πως είναι ικανοί για να υπηρετήσουν τα Υψηλά Ιδεώδη. Όσο για τους πολιτικούς... από τα αρχαία χρόνια οι περισσότεροι κοιτούσαν το τομάρι τους...

"Οι περισσότεροι από τους πολιτικούς πρέπει να πούμε ότι δεν αξίζουν στ' αλήθεια την ονομασία αυτή, γιατί δεν είναι πραγματικά πολιτικοί, αφού ο πολιτικός επιδιώκει το καλό για το καλό, ενώ οι περισσότεροι απ' αυτούς ακολουθούν αυτό το είδος ζωής αποβλέποντας αποκλειστικά και μόνο στον πλουτισμό και σ' άλλα ωφελήματα.

Αριστοτέλης.


Βουλευτής = Το καλύτερο επάγγελμα εις την πατρίδα μας! Πολύ χρήμα με πολλά έξτρα. Εργασία κι έξοδα μόνο κατά την προεκλογική περίοδο (μια φορά στα 4 χρόνια, εκτός απροόπτου).
Απαραίτητα προσόντα: ρητορική, ευκολία στην υποκρισία, άριστες γνωριμίες, συμμετοχή σε παγκόσμια σεμινάρια (αν έχετε υψηλές βλέψεις). Η ένταξη σε κάποια φαμίλια, ε... συγγνώμη, κόμμα, θεωρείται απαραίτητη.
Δικαιώματα: μόνο τη βουλευτική ασυλία αν αναφέρουμε, όλα τα άλλα περιττεύουν.
Υποχρεώσεις: να εμφανίζεστε συχνά στα παράθυρα των καναλιών, να μη χάνετε επαφή από τους ψηφοφόρους. Να κάνετε τα ρουσφέτια που σας ζητάνε. Να «τρέχετε» για το κόμμα.

Ψηφοφόρος = Το άλλοθι για κάθε πράξη βουλευτών ( - Με ψήφισες... για αυτό δε με ψήφισες); Επίσης, πολίτης που περιμένει χάρη από τον υποψήφιο βουλευτή.
Απαραίτητα προσόντα: όσα αναφέρει ο νόμος (να έχει δικαίωμα να ψηφίσει).
Δικαιώματα: Να ρίξει την ψήφο του. Να πηγαίνει να διαμαρτύρεται που δεν πραγματοποιήθηκε το ρουσφέτι του.
Υποχρεώσεις: Να ρίξει την ψήφο του. Να ακολουθεί με παρωπίδες, ό,τι λέει ο νονός της φαμίλιας. Ο αρχηγός του κόμματος, συγγνώμη.


faoust – Σαβ, 6 Ιαν 07, 18:09

Το να αποφασίζουν όλοι για όλα δεν φέρνει πάντα το σωστό αποτέλεσμα,συμφωνώ.Είναι όμως το πιο ίδιο.Αν μπορεί να υπάρξει "δημοκρατία" στον καπιταλισμό;προφανώς όχι.όταν κάπιοι ελέγχουν τα πάντα στην οικονομία στήνουν το πολιτικό δεκανίκι όπως τους βολεύει.Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα ήταν παράνομες.

οεεεε η μαριέττα με φόρμα ριγέ

για να κάτσει καλά,για να βάλει μυαλό 10 χρόνια στον Κορυδαλλό!!!

Σελίδα: 1